วันนี้ตื่นเช้ามา ด้วยความอ่อนเพลีย นั่งเซ็ตคอม ที่ยืมมา ให้ต่อเน็ตกับมือถือได้ เตรียมไป ตจว สรุปว่า BT ที่มากับเครื่องมองไม่เห็นโนเกีย เลยต้องลง BT ใหม่ กว่าจะเสร็จก็เที่ยง ไปออกกำลังกาย กับเจ้าย่ง เล่นไหล่ กะท้อง ก่อนกลับแวะซื้อ KFC มากินที่ห้อง คนเดียวแบบเหงา ๆๆ พร้อมกับจัดของไปเรื่อย ๆๆ
เตรียมตัวไป ต่างจังหวัด เบื่อจังเลยครับ แต่ทำไงได้ ชีวิตเป้นอย่างนี้ ไม่มีใครดูแลหรือเห็นค่าเราเลย มองแต่ประโยชน์ที่จะได้จากเรา ผมเศร้านะ ที่จะต้องยอมรับความจริงออย่างนี้ แต่ว่าเมื่อเป้นความจริง ผมก็ต้องยอมรับให้ได้นะครับ
ผมไม่ใช่ที่รองรับอารมณ์ นะครับ ไม่อยากคุยกับผม ไม่อยากยุ่งกับผม รำคาญผม ผมไม่กวนก็ได้ ผม จะหายไปจากสารระบบชีวิต
ผมเป็นแค่ท่าน้ำ ที่ไว้รอช่วยคนเท่านั้นเอง ถึงเวลาก็ลืมผม ใช้ผมขึ้นลง แค่ความสบายในการลงเรือ เท่านั้น
เมื่อมีปัญหาจึงนึกถึงผม ผมคงเป็นได้เพียงเเค่นั้น