ช่วงนี้ ชีวิตผมมันเศร้าครับ

เดินน้ำตาซึมมา 2 วันแระ

ไม่รู้เป็นอะไรเหมือนกัน มันเหงา นะ
ตอนแรกเหมือนจะมีใครฟังผมได้บ้าง
สุดท้ายก็ไม่มีใครฟังผมอยู่ดี
จะว่าไป ก็เหมือนว่าจะมีนะ

แต่ผมก็ต้องเปลี่ยนไปหน่อย เพราะไม่งั้นผมก็เจ็บเอง ไม่มีใครดูแลผมเลย



ไดอะรี่นี้ ไม่รู้ว่าจะมีใครมาอ่านไหม


อยากให้คนมาอ่านนะ แต่คงยากว่ะ ไม่มีมาอ่านแน่นอน

วันนี้เศร้าจัง

สุดท้ายผมก็ไม่เหลือใคร ผมต้องดูแลตัวผมเอง

ผมคุยกับเพื่อนคนที่ว่าผมสนิท้วย แต่แล้ว วาหวังก็ผม ก็พบความจริงว่า
ทุกคนก็เหมือนกัน

ทุกคนมีความลับ
ทุกคนมีโลกส่วนตัว


เมื่อมีกำแพงกับผม ผม ก็สับสนครับ

กฎการตอบแทนที่เท่ากัน ของผม ได้รับการท้าทายอีกครั้ง

ผมจะหวังอะไรล่ะครับ

ถ้าสิ่งที่ผม หวัง มันไม่สามารถตอบสนองได้เท่าที่ผม ทำ

ผมสับสนครับ ผมหว้าเหว่ ผม เหงา

สุดท้าย ย่อมมีความลับ

ผมจะคิดมากไปทำไม

เพราะผม กล้วว่า ถ้าผม ไม่เอื้อมมือออกไขว่คว้าสิ่งใด ๆๆ    สิ่งนั้น ก็หลุดออกจากวงดคจรของผม

ผม ..................เบื่อชีวิตแบบนี้แล้วนะ