สิ่งสุดท้ายที่ถูกเลือก

หากในโลกนี้มีหลายสิ่งให้คุณเลือก
ผมคงเป็นสิ่งสุดท้ายที่ใคร ๆๆ จะเลือก


ชีวิตนี้มันสั้นเนอะ มีอะไรเกิดขึ้นมากมาย
แต่ผมไม่สามารถเก้บอะไรไว้ได้เลย
แม้แต่ความทรงจำ
ผมอยากเก็บทุกอย่างไว้ แต่ทำอะไรไม่ได้เลย

เศร้า

เรื่องราวตั้งแต่เด็กเวียนเข้า หนึ่งสูงเงินฐานะ หวังสักวันผมจะทำให้ภูมิใจผมจะอยู่ข้างได้ แต่ปาติหารย์ก็ไม่มี ผมพยายามนะแต่ผมหรือจะเจ้าของโรงแรม ใครจะมีเงินดูแลดีกว่า แต่ก็หวังนะสักวันชะตาจะพานสบกัน

ความชัดเจน

เรื่องราวที่ผ่านเข้ามาในชีวิต  มานานมากแล้วสินะ ที่ผมหลอกตัวเอง (อีกแล้ว)

มาอ่านบันทึกนี้ ก็หลายเดือนแล้วที่ผมรู้สึกตัว  แต่แล้วไอ้คนโง่เง่า ก้ไม่จำ  (น่าสมน้ำหน้ามันนัก)

...................

ชายคนหนึ่งนั่งมองผานหน้าต่างที่ว่างป่าว มองยอดไม้  ความคิดมากมายผ่านเข้ามาภวังค์

คิดหรือ เค้าคิดอะไรบ้าง

มัสบสนปนเปกันไปหมด  เรื่องราวเก่า ๆๆๆๆ มาฉายซ้ำ

เรื่องราวของคนที่เฝ้ารอเพียงความหวังที่ไม่มีวันเป้นมา

  

ชายคนนี้ อะไรที่จะข้เหงาได้ปานนั้น เค้าต้องการคนคุย ปรึกษา ได้ทุกเรื่อง

มีคนเคยบอกว่าเค้าหวังสูงเกินไป  ซึ่งก็คงจะจริง  แต่ เค้าผิดหรือที่หวังอย่างนั้น

เค้าเฝ้าหลอกตัวเอง อยู่เสมอมาว่า สักวัน โทรศัพท์ ไอ้เครื่องที่ตั้งอยู่ตรงข้างหน้านี้ จะมีเสียงดัง

และร้องขึ้นมา พร้อมเสียงตามสาย ที่มาทักทายส่งความสุข

แต่แล้ว มันก็ยังคงเงียบงันเช่นเดิม ทุกวินาที ทุกนาที 

ในที่สุด  ก็เค้านั่นแหละ จะต้องโทรหาใครสักคน  มนเป้นเวลาที่ผ่านมานานนะ

เค้าเฝ้าหาใครสักคน โทรไป ทั้งรบกวน และก้รบกวน

4000 กว่าบาทที่เค้าเคยเสียให้กับค่าโทรศัพท์  ในขณที่รายรับมีเพียง 6000 กว่าบาทเท่านั้น

ในวันนี้ก็เช่นกัน

"มันเป็นเรื่องเล็กน้อยมาก" เสียงในสายบอกกับเขา

มันเล็กน้อยแค่อย่าโทรไปกวน  หรือหมายความมได้ว่า  มึงอย่าโทรมาได้ไหม  กูรำคาญ

ใช่ มันเล็กน้อยมาสำหรับเขา

แต่สำหรับชายคนนั้น  เหมือนได้ยินคำประหาร  (ซ่งเค้าก็คาดไว้อยู่แล้ว แต่ไม่อยากคิดถึง)

มันไม่ใช่แค่การโทร   ชายคนนั้นคิด  แต่มันเป้นความเหงา ที่มันกัดกินใจ

"อยากเห็นคุณเข้มแข็ง" ใช่สิ ความอ่อนแอ ทำให้เค้าไม่สบายใจนี่หน่า  ถ้าชายคนนั้นเข้มแข็ง คุณก็ไปจากเค้าได้ละสิ

ยิ่งยื้อเหมือนยิ่งถีบ

อีกเสียงความคิด บอกว่าปล่อยเขาไปเถอะ เจ้าจำได้ไหมว่าเจ้าสอนคนอื่นว่าไร

ปล่อยไป หากกลับมา ก็เป็นของของเจ้า

อีกความคิดก็ตอบว่า ปล่อยไปแล้วเจ้าไม่มีใครเลยนะ เจ้าจะอยู่กับความเหงาได้เหรอ มันทรมาณนะ เจ้าก็รู้

เสียงตอบว่า  ก้รู้ว่าทรมาน ข้าก้ไม่ชอบ เพราะเจ้ารู้สึกอย่างไรข้าก็เป้นแบบนั้น  แต่จะทุกข์ทำไมกัน 2 คน

อีกเสียงเริ่มคล้อยตาม   "คงจริงดังเจ้าว่า  งั้นข้ากับเจ้ามาทุกข์ด้วยกันดีกว่า"

จะรับมือยังไงดี

อย่าให้เจ้าน้ำตาออกมานะ  ที่นี่ ชายคนนี้ ต้องเข้มแข้ง    เสียงพูดทั้ง 2 คุยกัน

นั่นสิ ทำไงดี นะ....................

ยังไม่มคำตอบ

ช่วงนี้ ชีวิตผมมันเศร้าครับ

เดินน้ำตาซึมมา 2 วันแระ

ไม่รู้เป็นอะไรเหมือนกัน มันเหงา นะ
ตอนแรกเหมือนจะมีใครฟังผมได้บ้าง
สุดท้ายก็ไม่มีใครฟังผมอยู่ดี
จะว่าไป ก็เหมือนว่าจะมีนะ

แต่ผมก็ต้องเปลี่ยนไปหน่อย เพราะไม่งั้นผมก็เจ็บเอง ไม่มีใครดูแลผมเลย



ไดอะรี่นี้ ไม่รู้ว่าจะมีใครมาอ่านไหม


อยากให้คนมาอ่านนะ แต่คงยากว่ะ ไม่มีมาอ่านแน่นอน

วันนี้เศร้าจัง

สุดท้ายผมก็ไม่เหลือใคร ผมต้องดูแลตัวผมเอง

ผมคุยกับเพื่อนคนที่ว่าผมสนิท้วย แต่แล้ว วาหวังก็ผม ก็พบความจริงว่า
ทุกคนก็เหมือนกัน

ทุกคนมีความลับ
ทุกคนมีโลกส่วนตัว


เมื่อมีกำแพงกับผม ผม ก็สับสนครับ

กฎการตอบแทนที่เท่ากัน ของผม ได้รับการท้าทายอีกครั้ง

ผมจะหวังอะไรล่ะครับ

ถ้าสิ่งที่ผม หวัง มันไม่สามารถตอบสนองได้เท่าที่ผม ทำ

ผมสับสนครับ ผมหว้าเหว่ ผม เหงา

สุดท้าย ย่อมมีความลับ

ผมจะคิดมากไปทำไม

เพราะผม กล้วว่า ถ้าผม ไม่เอื้อมมือออกไขว่คว้าสิ่งใด ๆๆ    สิ่งนั้น ก็หลุดออกจากวงดคจรของผม

ผม ..................เบื่อชีวิตแบบนี้แล้วนะ

ท่องเที่ยวสุโฃทัย 1

อุทยานกลางสายฝน บนถนนดูเมืองเก่า ตระการตาสง่าเงา แสงเบา ๆ สบายตา

วันนี้อิจฉาเพื่อนแฮะ  มันนั่งจีบหญิงมัธยม  แต่ไม่ดีอย่างนึง  ที่่ชุดนักเรียนว่ะ

กลับมาก็นอนเหมินเดิม

วันนี้งานหนักเนอะ  กว่าจะเลิกงาน ก็ 18.30 น.

ไปออกกำลังกายโ ดยการเล่น RPM

กลับมาก็ดึก

งานเยอะมากเลยช่วงนี้  ตอนเย็นไปช่วยทำงานอีกกลุ่ม อีกเล็กน้อย

ลองเข้ามาอัพเดต ภาพการไป โอดีที่ชะอำ สวยดี ครับ เป็นภาพที่โรงแรมกับ ร้านอาหาร ก็คลายเครียดจากงานหนัก ๆไปประมาณเดือน กรกฎาคม ครับ อืมมม ฝึกเขียนไปเรื่อย

วันแห่งการเรียนรู้ของใหม่

วันนี้ เราเป็นแฟนพันธ์เเท้ google  มากเลย อิอิ

นั่งเล่น Chrome มา สองวันแล้ว

เลย นั่งเล่น google analyse etc. อีกมากมาย

แบบว่าตั้งค่าทั้งวัน เหนื่อยมาก 5555

กว่าจะรู้ผล ก็ตั้งหลายวันว่าจะประสิทธิภาพเป็นอย่างไร

ดูกันต่อไปละกันนะ ครับ

มันน่าน้อยใจนัก เพื่อนเรา

เมื่อวันก่อน โกรธ ๆ เพื่อน คนนึง มากเลย  มันประชดเราซะ

แบว่าใครใช้ให้รอ  ประมาณนี้

แต้ตอนนี้ ก็ดีขึ้น ปากมันก็หมาไปอย่างนั้นเอง

วันเปิดไดอะรี่

ไม่รู้ว่าจะมีใครเข้ามาอ่านหรือป่าวนะ
แต่ผมอยากจะเขียน ก็เลย เปิด อีก กระทู้นึงนะ